تازه بعد از 21 سال بالاخره نمایش داده می شود. آن هم در قالب برنامه ی 100 فیلم از شبکه سوم سیما. همه اش تا قبل از این که نشانش بدهد با کلاس اولی ها اشتباه می گرفتمش. سینما قصر صلایی بود که این ها را نمایش می داد و هر پنج شنبه سینما و هر فیلم شاید 5 یا 6 بار و پدرم می گفت سینمای ایران یعنی بیضایی ، یعنی ناصر تقوایی ، امیر نادری ، و می گفت سینمای ایران یعنی عباس کیارستمی . نمی دانم پدرم این قدر با هوش بود که 21 سال پیش این ها را می دانست.

حالا در فرانسه سینمای کیارستمی فیلم هایش را به صورت دوره ای در سال پخش می کند . همه ی فیلم هایش را و دایی ممد می گوید فرانسوی ها عاشق کیارستمی اند . و می گوید همه با اسم کوچک صدایش می زنند وقتی اینجا می آید .

آماده به سینما شهر صنعتی سینمایی که سالهاست در شهر من تعطیل شده و خدا می داند برای این که بیاید چند روز دویده بودیم . و سینما شهر صنعتی کولر ندارد و صندلی هایش همه شکسته اند و شاید 10 سال است که هیچ فیلمی آن جا نمایش داده نشده .

آمد و اینقدر خودموانی بود که از پشت میکروفون وقتی گفتم : سلام آقای کیارستمی . بی مقدمه آمد بالا و رو به من و جمعیت گفت سلام .


تمام صندلی ها پر بود و هیچ صدایی شنیده نمی شد . همه به پرده زل زده بودند و زندگی و دیگر هیچ نمایش داده می شد . با این که همه عینک سیاهش را دیدیم و باور کردیم که این یک ژست توی عکس نیست اما بارها و بارها فلاش دوربین ها جلوی چشمانش روشن و خاموش شد.


باور نمی کرد ، می گفت امکان ندارد که کسی در این شهر کوچک فیلم 5 را دیده باشد.رنیم کرد خیلی ها
ABC آفریقا را دیده باشد .
همه چیز برایش عجیب بود و وقتی با اولین تعارف دوستانه ی پدرم روی میل های خانه ی ما نشست گفت : چقدر چایی مزه می دهد .

مثل یک دوست چند ساله لم داد روی مبل و از چیزهایی خیلی ساده حرف زد و چایی خورد .

+